Kino on Łukasz Prokulski, Dane i Analizy

Kategoryzacja użytkowników strony www

Tue, 02 Oct 2018 09:50:33 +0000

Jak podzielić użytkowników strony internetowej na grupy? Korzystając tylko ze statystyk ruchu. W poprzedniej części dowiedzieliśmy się jak skorzystać z danych z Google Analytics w R. Pod koniec wpisu podałem linki do postów, które opisują jak dodać unikalne ID użytkownika wchodzącego na stronę. Dzisiaj zajmiemy się próbą przypisania każdego z użytkowników do jakiejś grupy. Kategoryzacja klientów to jedno z podstawowych działań w biznesie. Dlaczego? Możemy zechcieć coś innego pokazać na naszej stronie różnym grupom klientów. Albo - jeśli mamy na przykład maile (z zapisów na newsletter) wysłać inne treści. Znajomość klientów i ich zachowań to podstawa. Spróbujemy na podstawie posiadanych danych określić grupy klientów. Tymi danymi mogą być odwiedziny na stronie WWW albo wyświetlenie reklamy w aplikacji w telefonie, zakupy w rzeczywistym sklepie, udział w jakimś wydarzeniu (na przykład pójście do kina). Zwróćcie uwagę, że w każdym z wymienionych przypadków wiemy zazwyczaj nieco więcej:

Oscar 2017 "Best Picture" - kto wygra?

Fri, 24 Feb 2017 19:00:35 +0000

Czy da się wytypować zdobywcę Oscara za pomocą matematyki? Spróbujmy odpowiedzieć na tak postawione pytanie. I sprawdźmy, czy model oparty na dostępnych danych wskaże faworyta “La la land” jako zwycięzcę w kategorii “Najlepszy film”. Na początek rozważmy czego możemy się dowiedzieć z ogólnodostępnych źródeł? Weźmy na przykład bazę filmów z serwisu IMDb.com. Mamy tam takie informacje:

średnia głosów społeczności
ilość oddanych głosów
mamy ocenę krytyków (wskaźnik MetaScore)
informacje o obsadzie, reżyserze, gatunku
informacje o czasie trwania
koszt (budżet) filmu
mamy przychód z kin - w weekend otwarcia oraz całkowity
wreszcie - wiemy czy film zdobył Oscara wcześniej czy nie (w odpowiednim roku)

Spróbujmy zatem na początek pobrać potrzebne informacje wprost z IMDb.com. Te biblioteki nam się przydadzą:

Kurs scenariopisarstwa

Mon, 21 Jun 2010 14:31:16 +0000

Byłem, skończyłem, napisałem i teraz poprawiam “trzydziestkę” - czyli o tym jak uczyłem się pisać scenariusze w Bahama Films. Gdzieś pod koniec lutego trafiłem na kurs pisania scenariuszy filmowych dla początkujących. Kurs prowadzony był przez Wiktor Piątkowski i Krzysztofa Maćkowskiego pod szyldem Bahama Films. Obaj brali udział w Laboratorium Scenariuszowym przy Studiu Munka w 2008 roku, napisali serial (który chcą nakręcić), Krzysztof “dodatkowo” wydał książkę “Raport Badeni”, Cały kurs to kilka grup, w tej do której chodziłem było nas siedmioro. I siedem było też spotkań – co dwa tygodnie, po cztery godziny.

Jak to się robi? (z politykami)

Fri, 22 Dec 2006 17:41:28 +0000

Marcel Łoziński nakręcił film dokumentalny o produkowaniu polityków. I o tym, jak my – wyborcy – dajemy się tym produktom manipulować. Zaczyna się wszystko od castingu, jaki przeprowadził Piotr Tymochowicz w Zamku Królewskim. Casting miał na celu wybranie grupy ludzi, którzy wezmą udział w eksperymencie. Ten z kolei miał udowodnić, że „polityk, to tak samo dobry produkt jak płuczka do płukania protezy zębowej.”. I (niestety, właściwie) udowadnia. Najpierw grupa ludzi przechodzi proste szkolenie medialne – jak gestykulować, jak mówić do ludzi, jak „porywać tłumy”. Po teorii przychodzi czas na praktykę – demonstracja w sprawie ochrony praw pacjentów, protest przeciw wojnie w Iraku (telefon od Andrzeja Leppera do Tymochowicza, który na pytanie „co robisz?” odpowiada „właśnie jestem na demonstracji, którą sam zorganizowałem”). Po szkoleniu ogólnym (które jest w moim odczuciu bardzo ciekawe i zapewne wiele można się nauczyć – tylko, że jakoś nie wierzę w te manipulacyjne sztuczki z gestami; no nie biorą mnie i tyle) przychodzi czas na drugą część eksperymentu – tworzenie polityków i „obsadzanie nimi stanowisk” jak to się ładnie nazywa. W tym momencie część grupy się buntuje, wyczuwa fałsz i odchodzi. Pozostaje kilku najtrwalszych, najbardziej cynicznych i jednocześnie najmniej ukształtowanych politycznie. Znaczące są rozmowy z Jackiem Hugo Bader, dziennikarzem Wyborczej, który napisał reportaż o Piotrze Tymochowiczu i jego szkoleniach. Bader obnaża „kandydatów” z braku ich poglądów. „Jakie są twoje poglądy?”, pyta jednego z mężczyzn. „Centrowe”, odpowiada, ale nie wie jeszcze, czy chce być centroprawicą, czy centrolewicą. Próbował z SLD, chciał wejść do PiS-u albo PO, w końcu wylądował u “jedynego nieskompromitowanego lidera” (oczywiście wiadomo jakiego – w pewnym momencie filmu Tymochowicz tak manipuluje pozostałymi w „grze” uczestnikami, aby w końcu wylądowali w młodzieżówce Samoobrony). Warto zobaczyć ten film (zdziwiła mnie frekwencja – niedzielna pora obiadowa, film dokumentalny, a sala warszawskiego kina Muranów pełna). Warto nie tylko ze względu na opowiedzianą historię i obnażenie mechanizmów działania polityki (których inteligentny człowiek zapewne się domyśla), ale też dla kilku zdań (wypowiadanych przez samego Tymochowicza) typu „Ludzie są na poziomie imbecyla, a polityka jest chujowa”. Tymochowicz mówi to wprost, w tym momencie nie manipuluje, jest szczery. I mówi prawdę. A grupka jego uczniów w mik rozumie, że tak jest, że wystarczy być cynikiem i wykorzystać tą chujowość i imbecylizm. Kino parsknęło śmiechem… gogolowskim.

Broken Flowers

Sun, 18 Sep 2005 16:24:02 +0000

Nowy film Jima Jarmuscha… jest jak typowy, doskonały film Jarmuscha. Wolno płynąca opowieść, specyficzny klimat i narracja. Świetna, choć banalna historia - ot, Don Jonhston (mój ulubiony - szczególnie po Między słowami - ostatnio Bill Murray) dostaje tajemniczy anonim, z którego dowiaduje się, że jest ojcem 19-letniego chłopca. Tylko kto jest matką? Bo Don od kobiet nie stroni(ł) całe życie… Przyjaciel Winston - domorosły detektyw - namawia Dona, aby pojechał na poszukiwanie autorki listu. Przygotowuje całą podróż i prawie wpycha Dona do samolotu. Co dalej? Trzeba zobaczyć. W każdym razie - dalej trochę różowego koloru, maszyny do pisania i kobiety - różne kobiety, ale coś kiedyś musiało je łączyć, skoro Don nimi się interesował. Przynajmniej tak sądzę - uważam bowiem, że jednak szuka się zawsze jakiegoś podobnego typu partnera. Ten film gdzieś w dalekim planie ukazuje jak ludzie się zmieniają z biegiem czasu i tym, co w życiu ich spotyka. Ale nie Don. Broken Flowers to nieco mniej typowe kino drogi. Droga zwykle prowadzi do przemiany bohatera. Nie tutaj, nie u Jarmuscha. Reżyser delektuje się opowiadaniem historyjki, a nie samą historią. Film jest znakomity - nieinwazyjnie wchodzi do głowy, nieco bawi, nieco zastanawia (świetna “dysputa” filozoficzna przy kanapkach na końcu filmu) ale przede wszystkim jest rozrywką, popisem prowadzenia opowieści dość banalnej, tak naprawdę.